First they link you,

then they comment to you,

then they fight in ochbloggish to you,

that’s when you win/are right.

De steward, altijd in voor 'n praatje.

Leuke vraag bij een workshop vanmiddag: “Dat levert dus wel een heleboel werk op, dat online aanwezig zijn?”. Een terechte vraag ook, want ja: dat doet het inderdaad. En dat is maar goed ook, want het zou erg vreemd zijn als een strategische omslag naar communicatie via een nieuw medium geen enkel effect op de organisatie zelf zou hebben.

Bloggen op andere sites dan die van jezelf, twitteren, wikipedia-pagina’s over je thema’s bijhouden en meepraten op fora, het zijn maar een paar voorbeelden van de activiteiten die je werknemers zullen moeten gaan ondernemen. Om nog maar niet te beginnen over het bijhouden van plaatsen waar over je gepraat wordt via Google Alerts. Veel organisaties spelen hier op in door door hun webmasters (degenen die het zenden van informatie naar de achterban moeten stroomlijnen) om te scholen tot medewerkers met prachtige functienamen, zoals “Community Steward” of “Crowdsourcer”. Met andere woorden, mensen die het veld in rennen en de discussie aangaan.

We lachen er nu nog een beetje om, maar dat komt voornamelijk omdat alle verandering eng is, en doordat we papieren media nu eenmaal op een voetstuk hebben staan. Vergelijk het volgende maar eens: wie durft er nu al te zeggen dat ‘ie de hele dag het internet afstruint, op zoek naar discussies, en dat ‘ie er dan ook nog voor betaald krijgt?! Je collega die de hele dag interessant met mappen door de gang loopt en dagelijks met zijn of haar neus in de papieren zit, wordt al gauw tot de boekenwurm (of academicus, als je in een hele vriendelijke organisatie werkt) bestempeld. En dat terwijl de community steward niet alleen moet lezen, maar ook nog eens honderden, zoniet duizenden anderen te woord moet staan.

Hoe dan ook: de community steward, de crowdsourcer, de online communicatiemedewerker, zal een duidelijke keuze moeten maken voor de thema’s waar hij/zij over meepraat, en over welke niet. Je kan immers niet overal over alles meepraten, maar het liefst wel op plekken waar al een groot publiek is.

En de belangrijkste taak van bovengenoemd persoon is de volgende: maak jezelf overbodig. Over 10 jaar lachen we natuurlijk om het feit dat 1 of 2 personen verantwoordelijk waren voor de online aanwezigheid van een organisatie: daar zijn we toch allemaal voor verantwoordelijk? Helaas is dat een instelling die nog bij weinig organisaties is terug te vinden, en tot die tijd zal de community steward het druk hebben!

After the hugely succesful post of Cow and Chicken there is only one thing you can do….. An ‘I am Weasel’ torrent post!!!
So without further beatings around bushes and such here it is!!!

Today our good friend Tizzle was featured on the NEXT WEB.
In the interview Tizzle explains why he started the free portfolio website fresh.li and he gives some handy tips for start-ups.

Interview on the NEXT WEB | Fresh.li

Middenin het verre kabouterbos, onder de grote, groene koningsvarens, woont kabouter Freek. Samen met nog een heleboel andere kabouters. Freek is gek op feestvieren. Het liefst feest hij iedere nacht de hele nacht door, samen met zijn drie veldmuisvrienden. Alle andere kabouters vinden dat niet zo prettig, want zij moeten de volgende dag weer vroeg op om hard te werken. Soms maakt Freek zoveel herrie, dat de koningsvarens meedeinen op de feestmuziek en het hele kabouterdorp ervan wakker ligt. De volgende dag hangen de bladeren van de koningsvarens dan slap op de daken van de kabouterhuisjes en klagen de vermoeide kabouters steen en been. Maar Freek ligt overdag lekker te slapen en hoort niets van het geklaag.

Op een vroege morgen, als de bladeren van de koningsvarens zelfs tot op de grond gezakt zijn van de herrie, is het genoeg geweest. De kabouterburgemeester is het geklaag zat en besluit een bezoekje aan de feestkabouter te brengen.

Als hij voor het paddestoelhuisje van Freek staat, moet de burgemeester wel tien keer hard kloppen, voordat een slaperige Freek de deur open doet. Met tegenzin laat Freek de burgemeester binnen, maar even later duwt hij hem weer naar buiten. ‘Ik stop echt niet met feesten! Wat
zijn jullie dom, zeg! Wie gaat er nu werken? Feesten is veel leuker en als jullie niet meer willen dat ik feest, dan ga ik wel ergens anders wonen met mijn vrienden! Dat zijn tenminste echte vrienden!’ roept Freek, zo hard dat het hele dorp hem horen kan. Daarna gooit hij de deur met een harde knal dicht. De burgemeester krabt eens bedenkelijk op zijn kabouterhoofd, hangt zijn ambtsketting goed en loopt naar het kaboutergemeentehuis. ‘Als dat maar goed afloopt,’ mompelt de burgemeester.

De volgende dag heeft Freek een plannetje gemaakt. Samen met de feestveldmuizen graaft hij zijn paddestoelhuisje uit de grond. Een verdwaalde egel en een dikke mol, die ook wel van feesten houden, helpen met het dragen van Freeks huisje.

Even later komen ze bij een spruitenveldje aan. Freek kijkt eens goed om zich heen en kan geen enkele andere kabouter bekennen. ‘Dit lijkt mij een goede plek,’ zegt Freek. ‘Laten we hier maar gaan wonen, hier zijn tenminste geen werkende kabouters.’ En zo gebeurt het. Tussen de spruitenstammetjes graaft het feestgezelschap het paddestoelhuisje netjes in de grond. Als alles op zijn plaats staat, hangt Freek gezellig gekleurde feestslingers in de spruitenstammetjes. Overal zet hij kleine kabouterlichtjes neer, zodat ze tot laat in de nacht kunnen
doorfeesten.Wat een feest en niemand heeft last van ze. Niemand komt meer klagen. Helemaal gelukkig feesten de kabouter, de egel, de mol en de veldmuizen vele, vele nachten door. Overdag slapen ze in Freeks huisje en als ze
honger hebben eten ze spruitjes van de stammetjes.

Maar de spruitenstammetjes groeien en groeien. Er komen steeds meer spruitjes aan te hangen, tot op een vroege morgen, als de stammen bijna ombuigen onder het gewicht van de vele spruitjes…een grote, groene machine de spruitjes van de stammen komt plukken. Heel langzaam komt de machine dichter en dichterbij het
kabouterhuisje van Freek. Gelukkig maakt de machine zoveel herrie dat Freek ervan wakker wordt. Slaperig loopt hij naar buiten. ‘Hé, stop eens met die herrie, wij zijn nog moe van het feesten!’ roept Freek, met zijn slaperige ogen
nog half gesloten. Maar dan ziet hij de grote machine dichterbij komen. Hij ziet dat er achter de machine geen stammetje meer rechtop staat. Ineens is hij klaarwakker en rent naar binnen. ‘Wakker worden allemaal, we moeten hier weg!’ roept hij zenuwachtig, terwijl hij zijn feestvrienden probeert wakker te schudden. ‘Laat me nu nog even slapen,’ zegt de mol met een grote
geeuw. ‘Ik wil nog niet feesten,’ zegt de Egel en draait zich om. De veldmuizen liggen zo hard te snurken dat ze de stem van Freek niet eens horen.

‘Als jullie nu niet wakker worden dan wordt er straks feestmoes van jullie gemaakt!’ gilt Freek in grote paniek. Dat helpt. De feestvrienden springen op uit hun bed en als ze de grote machine horen razen, rennen ze hard naar buiten. Precies op tijd, want ze zijn allemaal nog maar net buiten, als de groene spruitenplukmachine dwars over het paddestoelhuisje heen rijdt. ‘O, o, mijn huisje, mijn mooie huisje!’ roept Freek verdrietig. ‘Dat is ook wat,’ zegt de egel. ‘Waar moeten we nu wonen? ‘Dat is zeker wat, zeg,’ zeggen de veldmuizen. ‘Wij zoeken wel een andere feestkabouter met een huisje.’ Ze draaien zich om en rennen weg. ‘Ik ga mijn eigen huis maar weer opzoeken,’ zegt de egel en loopt de andere kant op. ‘En ik ga terug naar mijn holletje onder de grond,’ zegt de mol en graaft een gat in de aarde. Freek blijft alleen achter. Zonder vrienden, zonder huisje, zonder kabouterlichtjes. Zelfs de
gekleurde feestslingers zijn platgewalst door de grote machine.Verdrietig gaat hij op de molshoop zitten. Dikke kaboutertranen stromen over zijn wangen. Nu heeft iedereen hem zomaar in de steek gelaten. Willen ze dan alleen maar vriendjes zijn als ze met me kunnen feesten? denkt Freek. Was ik maar terug in het kabouterdorp onder de koningsvarens. Daar had ik tenminste nog een paar
vrienden.

Zo blijft hij een paar dagen, middenin de plas van zijn eigen
tranen, zitten, totdat hij op zijn rug wordt getikt. Achter hem staat tot Freeks grote verbazing de kabouterburgemeester. ‘Zo, Freek, ik dacht, ik zoek jou eens even op,’ zegt de burgemeester. ‘Maar wat is er gebeurd? Waar zijn je feestvrienden en waar is je huisje?’
Nog steeds verdrietig vertelt Freek het hele verhaal aan de burgemeester. Zijn tranen blijven maar stromen en de
burgemeester begint medelijden met hem te krijgen. ´Weet je wat, Freek,’ zegt de burgemeester, ‘als je belooft, dat je alleen nog maar feest als wij ook willen feesten en hard meewerkt in het kabouterdorp, dan mag je weer bij ons terugkomen. ’Freek maakt een sprongetje van blijdschap en belooft de burgemeester voortaan naar hem te luisteren en hard te werken.

Als ze in het kabouterdorp aankomen, legt de burgemeester aan alle kabouters uit wat er gebeurd is. Dolblij is Freek als de vriendelijke kabouters hem een nieuw huisje geven, waar hij helemaal opnieuw mag beginnen. Hij werkt zo hard met de andere kabouters mee, dat hij veel nieuwe vrienden krijgt. Door die nieuwe vrienden is iedere dag een feestdag geworden, ook als er geen kabouterlichtjes branden of gekleurde feestslingers hangen. Zelfs de koningsvarens zijn blij en steken hun bladeren fier in de lucht, zodat het zonnetje er doorheen kan schijnen en het kabouterdorp nog vrolijker maakt.”
Hilda
DIT WERK BLIJFT TEN ALLEN TIJDEN EIGENDOM VAN DEN AUTEUR. ZONDER TOESTEMMING VAN DEN AUTEUR MAG DIT WERK NIET GEBRUIKT WORDEN VOOR ANDEREN DOELEINDEN DAN LEZEN/VOORLEZEN!