iets met bier

Because someone in Russia has taken the time to set the record straight: The last Ring Bearer, is out on the interwebs for download!

In this Wiki-LOTR-leak the truth about the winners-side, other than the propaganda movies is told.  
 
Laura Miller puts it nicely:
That wizard Gandalf is a war-monger with intent on crushing the scientific and technological initiative of Mordor and its southern allies because science ‘destroys the harmony of the world and dries up the souls of men’ and Aragorn is depicted by Yeskov as a ruthless Machiavellian schemer who is ultimately the puppet of his wife, the elf Arwen. Sauron’s citadel Barad-dur is, by contrast, described as ‘that amazing city of alchemists and poets, mechanics and astronomers, philosophers and physicians, the heart of the only civilization in Middle-earth to bet on rational knowledge and bravely pitch its barely adolescent technology against ancient magic.
Exactly!

Als we de moeite nemen het hier na te luisteren dan vinden we daar zomaar ineens een item van ondergetekende. U hoort het goed, om 1:30h is de wereldheerschappij van die Ed begonnen. Ik wil graag mijn oma bedanken, god, mijn ouders en farquaad ‘the ed voor van jolo 2010′ en internetporno en Dexters lab… Dat ik niet bij iedereen in goede aarde viel is hier te beluisteren. (Beetje trage audio service)

Bored of watching the full iPad keynote? No problem! The following video by Neil Curtis sums it up to convenient 180 seconds of all the important words spoken there. I assure you, that no scene is repeated and everything was said on this keynote!

De hype zal niemand ontgaan zijn; eerder deze week werden voor de zoveelste keer de definitieve versies van de Beatles-platen uitgebracht. Dat in de voorgaande zin de zinsnedes “zoveelste keer” en “definitieve” gebroederlijk naast elkaar zijn gestald is geen geweldig inzicht van de schrijver dezes aangezien al velen voor mij zich hebben afgevraagd wanneer het een keer ophoudt met het commercieel uitmelken van de discografie van de, volgens velen, invloedrijkste popgroep ooit.

popgroep

Helaas, kan ik nu alvast verklappen, houdt het niet op bij deze uitgave. Is het dan zodanig droevig gesteld met de geluidskwaliteit dat je met een grote boog om deze laatste oprisping van Apple/EMI heen moet lopen? Zo cru wil ik het ook niet stellen. Er is wel degelijk behoorlijke kwaliteit geleverd. De tracks zijn in elk geval niet platgemastered wat al een hele geruststelling is. Het klinkt op het eerste gezicht redelijk, lekker open maar toch met een in mijn oren wat naar, metalig digitaal randje (hierover later meer).

Laat ik vooropstellen dat ik hier een oordeel vel over de stereo-box en daarvan ook nogeens de latere platen (zeg, vanaf Rubber Soul. Je moet ergens starten en de eerdere platen doen mij stilistisch en tekstueel te weinig om veel aandacht aan te besteden. Ik wordt niet betaald om deze post te schrijven en heb ook de box niet toegestuurd gekregen om te recenseren dus kies ik lekker zelf uit waar ik aandacht aan besteed. Daarnaast, nu ik toch bezig ben, wil ik ook nog even aangeven dat ik de platen niet gekocht heb en afga op .flacs die ik van het internet geplukt heb. 0chblog schijnt niet genoeg in kas te hebben om de aankoop van 1 plaat, laat staan de gehele box te bekostigen. Dit mede door hosting/naamwijzigings, dubbele rekeningen en boekhouderswisselings-kosten van het afgelopen jaar, zo liet de huidige boekhouder me weten en uiteraard ga ik niet uit eigen zak iets betalen waarvoor ik gratis publiciteit maak, waarvan akte)

digitaal randje

Maar waar waren we gebleven… oja, die stereo-remasters. De mono-remasters zijn een ander verhaal. Als ik het goed begrepen heb zijn die van de originele tapes getrokken. Wellicht is dat voor de liefhebber van vroege Beatles wel degelijk een must-have en kan die mono-box weleens de echte, zekersteweten, definitieve versie blijken te zijn.

Wat is dan het verschil met de stereomasters? Daarvoor schijnt dus de digitale rip van de vorige definitieve versie van de Beatles collectie als basis gebruikt te zijn. Volgt u het nog? Deze versies zijn dus opgekalefaterde versies van de vorige versies die met +20 jaar oude technieken van tape afgehaald zijn. De digitale techniek heeft sindsdien echter een sprong voorwaards gemaakt. Alleen al digitale opnames an sich klinken tegenwoordig veel natuurgetrouwer als in de begintijd van de cd. Tevens zijn de methodes (software) om ruis en dergelijke te onderdrukken nu veruit superieur. Het gevolg is dat de nadelen van de klank van de vorige uitgave (ietwat metalig, minder warm, dunnetjes) doorklinken in deze versie. Een schande mijnheer de voorzitter!!

gemengeled

Een en ander wordt uitgelegd in dit radioprogramma. Daarin is, naast slaapverwekkende anekdotes over “the boys” die elke Beatles geinteresseerde al twintig keer eerder heeft gehoord, ook te horen hoe (dan weer wel met de modernste technieken) de muziek op bijna mengeliaanse wijze uit elkaar getrokken is om, na hernieuwde geluidsmix, weer in elkaar gestopt te worden. Wederom voor mij juist reden om deze versies definitief als “niet definitief” te beschouwen en nog maar een jaar of 20 te wachten. Wie weet dat er dan iemand met de juiste visie aan de knoppen mag zitten. Tot die tijd zijn de nummers op de huidige box overigens best de moeite waard om te beluisteren. Het klinkt artistiek over het algemeen in ieder geval beter dan wat het bovengemiddelde gitaarbandje tegenwoordig uitpoept.

PS aardige review betreffende de artistieke zijde van de box in kwestie.

Foals – Antidotes Last year Oxford quintet Foals released an exciting live 12” full of bleepy math-nerd-indie. Sadly they didn’t include their singles so far on the album which sounds pretty boring compared to the nervous EP. With Battles’ success (Mirrored) in mind though, this band could be this year’s festival surprise, having an intense live reputation. Score: 7/14 Preview

The Raconteurs – Consolers Of The Lonely …and then there was a new Raconteurs album. And boy oh boy, it’s good! Jack White and Brendan Benson produce yet another modern blues rock classic, this one beating the debut by quite some. Stomping rhythms, screaming solos, heavy horn sections, already an album of the year candidate. Score: 13/14 Preview

Los Campesinos! – Hold On Now, Youngster… My head is full of one-two-three-fours and xylophone tingles! I can’t read out loud most song titles on this record without breaking my tongue! Yet cheeky lyrics on joyful melodies also left me unable to stop dancing around my room for the past month! Great dance-pop with guitars! Los Campesinos! make me Clunk-Rewind-Clunk-Play-Clunk! Score: 11/14
Preview

The Kooks – Konk I’ve tried not to mention that stupid album name in this review. But since this record sounds exactly like the debut, they might as well rename it Inside Finally Out. And to be perfectly honest, it doesn’t even really compare to the debut apart from a single or two. Sophomore slump in a nutshell. Score: 5/14 Preview

Previous Editions: IV, III, II, I

The crossover trio consists of a DeeJay handling the wheels of steel in Zuco 103 (Sjam Sjamsoedin), a VeeJay (yes, a band with a video artist!) that made clips for C-Mon & Kypski (Rogier Van Der Zwaag) and a KeyJay that happens to be in C-Mon & Kypski (Jori Collignon). They won the Grote Prijs van Nederland back in 2003. They have been building on an outstanding live reputation ever since. So what’s new then? It has taken half a decade to make, but it has finally arrived: Beats Work. The band’s debut album should be the final missing piece, the crown on their success so far. Question remains: is it?

Less than a minute into the record we learn that beats indeed work. Fat drums and samples get you out of your chair; it doesn’t matter if you’re a rock or hip-hop fan, you will find something on this record that makes you dance. Every song has been carefully crafted, with a lot of layers and variation in the soundscape throughout the entire album. It will be hard to determine which track should be the next single, as most of them have potential to do well in the clubs.

It is a pity my room is nothing like that dirty basement club downtown, though. The studio versions sound a little too clean at times. The closing tracks of the album show that the real damage should be done on stage. They scream for sampling and have over-the-top live additions like horns and bells written all over themselves. The visuals lack on cd, both from their video artist as well as the live button mashing. Luckily, the obligatory record is finally finished and Nobody Beats The Drum can continue what they’ve been doing best for five years now: perform.
 
 
Banned music video for Quit Your Job and the entire album from MySpace!

Highly recommended:
Cargo 200
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Diary of the Dead
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Stellet Licht
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
It’s Hard to be Nice
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
No Country for Old Men
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Some impressions:
- Less visitors but I could be mistaken.
- Having a guest card autumns though the fact I couldn’t take fellow ochers with me was less.
- People SMS’ing constantly during the movie should be executed positionlegally (this is a new irritation which can be added to last years list).
- Dude from the festival introducing a Taiwanese director and when that director makes a joke in chinese laughing like a maniac before the translation starts. Yes liquoricedick, we can see that you know a few words in chinese but did you really want to show that you’re a fat attention whore?
- Not enough gangster, horror, korean, sci-fi, hong-kong, manga movies all around.
- Excellent atmosphere with real friendly people. Luckily no change from other versions in that respect.

Eurosonic: Thursday
Eurosonic: Friday
Eurosonic 2007

Eurosonic: Thursday
As In Rebekkamaria (Huis ‘De Beurs’)
Cocorosie that is the first thing that jumps in your mind when you hear RebekkaMaria Andersson with her solo project As In Rebekkamaria. Where Cocorosie is more on the dreamy side, RebekkaMaria throws more power into her electropop tracks. Live the She-Lion performs with a band featuring a Gunther look-alike. Impressive performance which screams for more. Luckily the debut album of RebekkaMaria will see daylight just before spring.

MySpace

Olafur Arnalds (De Spieghel, main)
‘De Spieghel’ for once was turned into a sitting area. Silently the listeners let them dwell into the beautiful world Olafur created. With minimal electronics blend with classic instruments Olafur built up a tension of something to come. For half an hour ‘De Spieghel’ was the most quiet place on earth. A big thumbs up for the audience for their respect to keep their mouths shut! Music for a lazy/drowny sunday afternoon.

Homepage | MySpace | 3voor12

Hanne Hukkelberg (Stadsschouwburg)
When we waked up out of the icelandic dream, we went to the Stadsschouwburg to see a few tracks of norwegian singer/songwriter Hanne Hukkelberg. This was some hit and run event, but the moments we were there it was good. No, better the music directly gets you. The voice of Hanne and the atmosphere was just perfect. Unfortunately we had to leave to see the next gig, otherwise this was another highlight in the early stages of this Eurosonic. Thankfully 3voor12 has put the concert online.

Homepage | MySpace | 3voor12

Adept (Simplon, Up)
The first time I saw Adept, it was at Lowlands in the X-Ray when the sun was shining bright. Not the right conditions for an Adept performance. No, this time it was the small dark Simplon venue and what a difference this made. The music of Adept, pumps, sucks and crushes every good intention out of you. There is only one option, you have to deliver your soul to the devil and worship Adept. It is only a matter of time, within half an hour you are completely reborn put back on earth!

MySpace | 3voor12

Krakow (De Spieghel, Up)
Full of adrenaline we went to the next gig: Krakow out of Belgium. This was another piece of cook. Maybe it was not a good idea to make such a switch music wise, because Krakow couldn’t impress me much. Well played, but the madness of Adept was still tolling in my head. Sorry girl and guys of Krakow, I heard from others that the performance was well received.

Homepage | MySpace | 3voor12

Lykke Li (Grand Theatre, Up)
A Swedish *sigh* girl! Exciting, sensual and attractive. Lykke Li has it all. As a bonus the tracks sounds nice as well. The perfect act to clear your mind after the Adept-assault! Forget France, Sweden is the new country to sigh! Approved by Filles Sourires. (audio)

Homepage | MySpace | 3voor12

Hooverphonic (Grand Theatre, Main)
Nothing on the hand popmusic, that’s what Hooverphonic is up to. Started as trip hop the sound of Hooverphonic evolved through the years more to the nowadays sound of psychedelic pop. Hooverphonic is a no risk act to visit. You get what you want, nothing more, nothing less. Damn, just forget what I just said. It is not about the music of course, it is the front lady Geike Arnaert who drews all the attention to her. Hooverphonic on stage = Geike! And I love Geike. Fat dot. (audio)

Homepage | MySpace | 3voor12

Si Schroeder (Grand Theatre, Up)
For a threesome I would invite Lykke and Geike and put up a cd of Si Schroeder. That would make up to an almost perfect evening. Candlelights and the somewhat dark folktronica of Si in the background. What more does a man want! What more does a man need! Impressive set of this Irish man, a little bit let down by the clothing of the band around him. But hey, I’m fly-shifting here.

MySpace | 3voor12

Slagsmålsklubben (Simplon, Up)
Some people fall at sleep after a portion of buttsecks or two. But I like to play with my good old joystick any further. So after the tension in Grand Theatre it was time to release all the urges of man and jump into the gameworld called Slagsmålsklubben. This is Scandinavian weirdness at their best. The techno-bit-gamepop turns out to be very danceable and for the second time the Simplon Up venue went totally balloonies. When the last bits were squeeshed out of the controllers, the innermind said it was game over for the first day of Eurosonic.

Homepage | MySpace

Mininova | Torrentspy 

Playlist:

1. “Get Out, Give In”
2. “Crazy”
3. “Gotta Get Home”
4. “The Spaces Between”
5. “In The Night”
6. “Play A Part”
7. “Shooting Star”
8. “You Were There”
9. “Only Wanna Love Ya”
10. “Deadman”
11. “Blackbird”
12. “Times Like These”
13. “Are You Awake?”

Prelistens

U ligt op zondag in uw warme bedje en u heeft zin in broodjes. Maar nog geen zin om op te staan, want u ligt lepeltje met uw lief. En zoals men “tussen ‘t stad en de grens” zegt, dát is echte liefde. Welkom in Stabroek. Waar?! Stabroek: een onooglijk gehucht in de buurt van Antwerpen. Maar ook en vooral: thuisbasis van Fixkes.

Eerste single Kvraagetaan stond 16 weken op nummer 1. Een relaas in onvervalst dialect dat nostalgische en warme gevoelens oproept, voortgestuwd door ritme en akkoorden in de trant van Jack Johnson. Het nummer is één van de vele songs op hun titelloze debuut die appèleren aan het gebrek aan gelukkige mensen in de huidige samenleving. Fixkes drukt ons met de neus op de kleine dingen in het leven. Want die doen het hem immers.

Herkenbaarheid boven alles. Rake commentaren op de tijdsgeest en de liefde. “Ik hoop da ze mij wa mist/da z’een heel klein bitje ongelukkig is” over uw lief die u net verlaten heeft; “Er zitten nooit geen smileys op tram 3″ over het digitaal failliet van de dertigplusser; “ik weet da’k gene prins zen maar wel gewoon ne goeie gast” over onbeantwoorde liefde. Voeg daar nog wat jeugdsentiment ((Ik zen van) Stabroek) en wat machismo (Vrijdagavond) aan toe, maar zorg ervoor dat het nergens zwaar op de hand wordt door luchtige melodietjes en gevatte woordkeus en voilà: heerlijk nazomeralbum. Of, zoals ze zelf zeggen: “Kwas nog geen jaar in de zomer van 1976, maar ze zeggen dat die terug mag komen”…

Nu in de luisterpaal op 3voor12: Fixkes – Fixkes

Niet alles is even fris uit de doos maar, naar mijn bescheiden mening, zeker wel het beluisteren waard. (Behalve dan als je ‘t niks vind). Geen door Herejezus gehoste previews meer daar ik mijn login kwijt ben en we tegenwoordig van iedere zichzelf respecterende artiest wel een MySpace kunnen vinden. Wellicht dat ik albums bespreek die hier al láng de revue hebben gepasseerd: sorry! Maar ik las van de week in de Triv’ dat als je alles op de interwebs wilt lezen je na 1 dag alweer 1 jaar verder van je doel verwijderd bent dan toen je begon, dus bij deze.

UPDATED!

dDamage – Shimmy Shimmy Blade:

Ergens in april waren Junior en ik in de 013 op een avond waar ze eigenlijk alleen maar teringherrie gingen maken, FreakFest genaamd, maar Jason Forrest kwam ook dus togen we maar vol goede moed naar Tilburg. Jason Forrest heerste tamelijk met een lekker ’80’s showtje met gitarist en toesteniste aan zijn zij. Zelfs “The Final Countdown” werd niet geschuwd. Ook was één-of-andere malloot die zich Dokter Bibber noemt, slechts gekleed in laarsen en een onderbroek en bijgestaan door een “my first Sony” cassette-speler met bandjes vol overstuurde tekno/herrie die nog overgestuurder door middel van een microfoon opgepikt werd om zo versterkt de zaal ingeslingerd te worden. Hoogtepunt was toch wel dat de dokter zich begon in te smeren met geprakte bananen en daarbij ook zijn onderbroek wenste uit te doen (filmpje volgt). Maar daar gaat deze review niet over. Positieve verassing deze avond was dDamage! Twee franse broers, ogenschijnlijk elkaars tegenpolen draaiden aan wat knoppen en eentje schreeuwde eens wat in een microfoon. Resultaat: electrotechnohiphop ofzoiets. De energie spoot uit de speakers en alle (hooguit) 25 aanwezigen gingen uit hun dak. Na afloop sprak ik één van de broers aan, dat ‘t ‘n gave show was en of ze misschien een website hadden en eventueel ook on-tour cd’s verkochten ofzo. Nou had ik weer de pech dat ‘t een fransman was en die verstaan geen engels. Dus ik met een frans accent “website?” en “disque compacte?” zeggen tegen die vent. Draait ‘ie ineens om en verdwijnt backstage. Komt ‘ie na ‘n kwartier terug, krijg ik een promo-cd in m’n knuistje gedrukt, ik reik naar m’n portemonnee, blijkt dat ik ‘m “gratuit” mag hebben! Hoei! Dus ik betaal een fanta voor ‘m, we babbelen nog wat zonder eigenlijk veel van elkaar te kunnen horen, laat staan te verstaan en dan moeten hij en z’n broer weer verder, “bonjour!”. Dus in de auto onderweg naar the big city of Oosterhout gelijk die cd aan! Goeie shit, en nu met in plaats van geschreeuw, een haffel rappers. Onder anderen MF Doom en TES (werkte ook samen met Krazy Baldhead). Op cd klinkt ‘t iets minder techno dan die avond in de 013 maar nog steeds zéér energiek en het heeft wel iets weg van Spank Rock. MySpace

Kate Nash – Made Of Bricks:

Ach ja, dé Lilly Allen van 2007… Toch best wel érg kort door de bocht hoor. Nou ben ik geloof ik niet zo’n liefhebber van Lilly Allen en ken haar oeuvre niet echt maar wát ik van haar ken verschilt toch wel wezenlijk van wat Kate Nash op haar debuut heeft gezet. Ik zou ‘r eerder vergelijken met Maria Mena maar dan met een plat Londens(?) accent en ze brengt het ook nog eens een klein beetje als Mike Skinner. Ook haar thematiek sluit redelijk aan bij waar Mena over zingt. Zo, nog even melden dat sommige uithaaltjes een beetje Björk-ish zijn en we zijn klaar met de vergelijkingen. Nash, 19 jaar ten tijde van de opnames, schrijft haar teksten en muziek zelf (op slechts 2 tracks heeft ze ‘n co-writer). Maar nog beter: ze speelt ook het merendeel zelf in! Hier-en-daar speelt er wel iemand (bas)gitaar of slaat op een drum maar de rest speelt ze zelf. Toch fijn om te lezen, in deze tijden van pre-fabricated popmuziek. De muziek schommelt tussen pop en singer/songwriter. Dan weer een lekker up-tempo nummer (”Pumpkin Soup”) en dan een soort piano-ballad (”Nicest Thing”). Haar teksten zijn niet echt wereldschokkend of iets dergelijks, ze gaan voornamelijk over jongens. Hoe erg ze verliefd op een jongen is. Hoe erg ze een jongen haat. Hoe ze over haar relatie twijfelt (single “Foundations”). Hoe erg ze d’r vriendje haat. En meer van dat (u bent gewaarschuwd). Uitzonderingen “Birds” en “Mariella” zijn dus een welkome afwisseling. “Mariella” is dan ook één van mijn favoriete nummers van het album. Ik vraag me af wie de Kate Nash van 2008 gaat worden. MySpace.

dj Mehdi – Lucky Boy:

Uit de Ed Banger-stal! Na Justice is de weg geplaveid voor alle andere Ed Bangers, lijkt mij. Na al het geschruur&gezaag van onder andere Justice en SebastiAn is Mehdi een fijne afwisseling. Het hoeft allemaal niet zo hard en snel bij Mehdi (spreek uit als “midi”). Het ligt een beetje in het midden van Franse house en old school hiphop. De enige echte klapper is “Signatune”, helaas duurt dit nummer maar iets langer dan 1 minuut (gelukkig heeft Thomas “Daft Punk” Bangalter er een langere edit van gemaakt). Mehdi’s echtgenote Fafi krijgt zo ongeveer de helft van de credits toebedeeld en zingt ook op het nummer “Lucky Boy”. Ook mede Ed Bangers Feadz en Xavier “Justice” de Rosnay hebben hun steentje bijgedragen. De heren van het hier onder vermelde Chromeo hebben hun stemmen geleend aan de single “I am Somebody”. Het geheel is goed uitgebalanceerd en kabbelt lekker voort zonder saai te worden. Een lekker cd’tje voor in de auto ’s ochtends. Let ook op voor aanstaande Ed Banger-releases van onder andere Uffie, Mr. Oizo en SebastiAn en de soundtrack van de Canadese film “Steak” van Mr. Oizo met Mr. Oizo, SebastiAn en Sebastien Tellier. MySpace.

Chromeo – Fancy Footwork

Pas twee dagen in huis en nu al grijs gedraaid! Wat een lekkere plaat zeg! Ik heb eigenlijk best wel een hekel aan muziek uit de jaren ‘80 maar Chromeo weet juist al het leuke uit die jaren én de jaren 90 te pakken en heeft er een album vol mee gepropt. Talkbox? Check! Synths à la “Thriller”? Check! Gladde zang? Check! Gitaar à la Eric Clapton zoals in dat nummer van Phil Collins? Check! De teksten zijn, nu ik er over nadenk, een beetje het mannelijke antwoord op de teksten van Kate Nash. Lekker pretentieloos over avondjes in de disco en meisjes. Niks mis mee, vind ik. Zoals gezegd is het geluid retro-de-petro. In de titeltrack lijk je iets terug the horen van “Blue Monday” van New Order, Eric Clapton lijkt even langs te zijn geweest tijdens de opnamen van “Bonafied Lovin”, Roger & Zapp hebben hun talkbox in bruikleen afgegeven en je zou bijna zweren dat het Rockwell is die je op “Waiting 4 You” hoort. Je zou bijna denken dat ‘t 2 Fransozen zijn maar dat is niet waar. Het zijn 2 reserve-Fransozen: Canadezen! Maar waarschijnlijk wel met onder andere Cassius, Les Rythmes Digitales en Phoenix als inspiratiebronnen. Philip Zdar van Cassius heeft ‘t schijfje overigens gemixed en Tiga was samen met de twee heren van Chromeo, P Thugg en Dave 1, executive producer. Geen, maar dan ook écht géén track verveelt. Waarschijnlijk mede doordat de nummers niet te lang zijn en alles lekker afwisselend is. Ideaal om je feestje mee te kickstarten of in de auto na een suffe dag op kantoor. MySpace.

Nog even een aantal aanraders (sorry, geen review wegens te kort in bezit/niet helemaal recent):

Manu Chao – La Radiolina

The Nextmen – This was Supposed to be the Future (échte aanrader! alleen wel de 2×12″ nemen, de cd is gemixed en bevat minder nummers)

Money Mark – Brand New by Tommorow

Gabriel Rios – Angelhead (ook absolute aanrader!)

Me First & the Gimme Gimmes – Love Their Country

Sage Francis – Human the Death Dance

UPDATE-UPDATE-UPDATE!

Tim Armstrong (Rancid) – A Poet’s Life

More info and youtube links: here, here and here (and all other websites in the US, probably).

(thanks for the linkies, beefsteak!)

Some pictures here.

See also FFWD2006.

I actually didn’t plan to shoot any video, but what the hell…

Yesterday evening Oslo Norway had some fucked up visitors. The american band Nunslaughter (pic left) played at the local studentclub Betong in the cellar of the Chateau Neuf building. The gig was organised by metal promotor South of Heaven. The organisation had put up three support acts! Value for money or…??

First band playing was Unspoken, a local band from the Oslo area. Unspoken seemed like a young and promising band. Although they are clearly not in the league of the rest of the bands of this evening (yet?). Vocalist Kent Are Sommerseth made a very good impression with a strong aggressive voice that was at times even understandable (!). Also the bassplayer made a very good impression with his fingerpicking fretless bassplaying. The lead guitarist clearly did not have his night though. Unspokens tunes were quite decent mid-paced death metal. Maybe in a few years time we’ll hear something from these enthousiastic guys. Enjoyable!

Second this night was Nominon from Sweden. These guys looked like veterans… and that’s how they played. The drummer is probably one of the strong points of this band. Their fast and ferocious style of death metal sounded impressive and tight. Sometimes they reminded me a bit of their fellow countrymen Unleashed. The stage presentation was a blast. Particulary guitarplayer Christian Strömblad is worth mentioning with his tall posture and hilarious drunk stage anticts. Aanrader!

How different was Demonical. This band also hails from Sweden and since they had some more time to get the alcohol flowing they, as I might be so free, absolutely sucked. They were pretty drunk and the singer was an irritating little dwarf that kept on bugging the soundman in between the songs for more sound on the stage monitors. The music sounded very average and the guitar player had the type of guitar sound that just completely takes over the whole sound spectrum. Very unprofessional stage appearance and behaviour. The Oslo audience was seemingly not happy with them either, there was an undercurrent of hostility in the air… I suspect they fucked up before when they were visiting Oslo in April. A part of the audience was shouting that they should ‘take their shit back to fucking Sweden’. Sucked monkeyballs with their unprofessional behaviour.

Headliner Nunslaughter knew how to please the audience… Their simplified minimalistic form of death metal went straight to the core. (You could even argue that Nunslaughter is the Spinal Tap of Death Metal…) Their lyrics and music are reeking of an extremely thick extract of the essence of what death metal was and still should be. No solos, no long intros just old style death metal that goes for the jugular. Drummer Jim Sadist is hilarious with his in between song banter and stupid jokes. Songs of Nunslaughter seldom last longer than two minutes. Lyrics are reduced statements that listen to names like “I hate Christians” or “The Power Of Darkness”, very deep and intellectual (he he he he). But: Great set, high enjoyment factor and the crowd kept on shouting for more. Nunslaughter is first and foremost a load of FUN!

Nominon’s latest album “Terra Necrosis” is a damn fine death metal album. Take a listen to it. Fans of that good ol’ Swedish Death Metal should LISTEN!
Nunslaughter’s latest album “Hex” is a festival of the straightforwardness in death metal music. If you don’t like clichés then stay away.. If you can enjoy the feeling of 80’s thrash/death and are not bothered with anything else then I say: go for it!

I don’t really know what to think of the new Spoon record. Why is it called Ga Ga Ga Ga Ga for instance? Is it a rebirth of some kind? Are they secretly smiling as we try to pronounce it in a clear way to the record store owner as we buy it? Is it because a matrix of 5 by 10 “Ga”s in your media player looks so nice? Anyway, it doesn’t make any sense to me…

The music doesn’t really make sense to me either. The songs dance around my head, but don’t stick. Or do they? You got Yr. Cherry Bomb is very catchy. Actually, The Underdog is pretty catchy too. And I tend to repeat Finer Feelings at least once when I arrive at the far side of the record. But then it’s over and everything vanishes. Until I put the record up again.

But why do I keep putting it up? Well, it’s not a bad record. Not at all. On the contrary. It just passes by to say hi, it makes some friendly conversation, you enjoy it at the time, and then it moves on. Some things just aren’t meant to stay. It’s a nice little breeze, except you can put it up if you need it, or just feel like having one.

The Ghost Of You Lingers

Download sample: You Got Yr. Cherry Bomb

To release one of the most anticipated and undoubtedly interesting sophomore albums of 2007 is a hard thing to do right. Arctic Monkeys passed with honors, Bloc Party and Maxïmo Park certainly did well, but what about Editors?

The first seconds of Smokers Outside The Hospital Doors immediately bring us back to 2005. The voice. The howling guitars. The stomping drums. But most of all: the singles. That’s what The Back Room brought us: Blood, Munich, All Sparks; all huge walls of sound collapsing on top of us, all massive alternative rock hits.

There’s more of that on An End Has A Start. The title track (second single?) will smash festivals throughout this summer, and Escape The Nest and The Racing Rats have the potential to do so. In comparison to The Back Room, the lyrics are darker, the pathos is, again, overwhelming, there’s more orchestral parts, there’s choirs… In short: Editors are bigger than ever.

But the other tracks feel like filler, they’re “just” more of the same. There’s nothing wrong with making a “container” album full of potential singles, like Franz Ferdinand’s You Could Have It So Much Better, for example, but now the thin line between acting and overacting is crossed. Tom Smith starts to sound over-emotional, the drama feels over the top, the voice gets a little annoying and suddenly 45 minutes seem a bit long for only 10 songs.

So please, take out the sledgehammers at the festivals this summer, and combine both albums into one thumping set leaving us all shattered to pieces. Because when Editors hit the right notes, no one resists.

The Saddest Thing I’ve Ever Seen.

Sample: Editors – An End Has A Start
Bonus: Editors – Feel Good Inc. (Gorillaz cover)

Imagine yourself sitting on the terrace of your beautiful beachside mansion. It’s a beautiful day in July. Or August, but that’s besides the point. You’re enjoying your refreshing and quite possibly alcoholic early evening beverage while a soft breeze blows the hot air in your face. What kind of music would add to a moment like that?

Jack Johnson you say? Or Matt Costa? Or maybe Donavon Frankenreiter?

Possibly. But not tonight. Imagine your beach house isn’t on Hawaii. It’s not in California either. No, you’re watching the Great Ocean from the other side, from the Australian point of view. Sunny tunes accompany you while you’re catching the last rays of sunlight.

It’s getting a little colder outside. While the music from your sound system softly lingers on, you decide to spend the rest of the evening on the veranda, where it’s warm and cosy. The noises from the beach party some distance away fade, and you start to make out this characteristic voice coming from inside your house. You finish your drink. The voice has some excellent company. There’s traditional instruments. There’s an aboriginal choir.

This isn’t just sunny tunes. It’s pure folk. And as you go inside for another drink, the cover of the CD your friend gave you last week catches your eye. A White Moth sits there, ready to fly away. And right on top of the moth it reads Xavier Rudd.

One man created all this?

Quite, yes. The multi-instrumentalist from Torquay documented a personal and spiritual journey on his 7th album, writing critical lyrics and playing almost every instrument on the album himself.

You sit down next to your speakers, to listen, to hear what he has to say. And then it all becomes clear. Jack and Matt are great artists to enjoy and listen to with friends. But life isn’t always a party and Xavier knows that. Yet he also knows that shouldn’t keep you from listening to music that keeps the sun from shining.

As you immerse yourself in the soundscapes he creates, you decide to keep Xavier to yourself for a little while. That might just be the reason why a lot of people haven’t heard from him yet. But if you have, you’ll agree that an intimate setting is the best place to listen to his music. As long as upon emersion, you tell your best friend.

Impressive video for Better People

Download sample: Xavier Rudd – Come Let Go

I’m not much of a soundtrack fan. I like movies, don’t get me wrong, but I usually can’t be bothered by listening to the music that was in a motion picture, just for being in it. There is the occasional exception, like the excellent 90s pop record accompanying teen flick Cruel Intentions, containing songs by The Verve, Skunk Anansie, Placebo and many other popular acts. Another example of a soundtrack I really do like is the one to Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain, composed by Yann Tiersen.

Why this introduction? Because DeVotchKa’s major claim to fame so far is being part of the soundrack to last years Academy Award-winning indie film hit Little Miss Sunshine. Opposed to Sufjan Stevens, which I noticed straight away, it took me over 6 months (read: until now) to find out DeVotchKa was the band responsible for the compelling opening tune to this movie (How It Ends), as well as some other songs (including You Love Me and Til The End Of Time).

And now, they landed a record deal with Anti to storm Europe by releasing their 2004 US breakthrough record How It Ends. Starting of gently with the forementioned You Love Me, the album really comes to live on the second track, the thriving and anthemic western-tune The Enemy Guns. From there, DeVotchKa sways from left to right, absorbing Eastern European, Mediterranean, South American and Mexican influences along the way and delivering a variety of rootsy rock songs and more traditional folk pieces. The 7-minute title track is a great example of a song that should never end.

But then, a little past the halfway point on the album, a slight feeling of confusion takes hold of me. There’s a lot of well-crafted and interesting pieces of music on this album, but all the different influences, languages, emotions and rhythms start feeling a little chaotic and incoherent. Luckily, Viens Avec Moi and Lunnaya Pogonka pull you right back into the vibrant melting-pot of violins, guitars, piano and trumpets, clearly pointing out there is no time for thoughts or feelings like mine. A short reprise gives you time to catch your breath from the journey around the world you just made.

With Gogol Bordello being one of the festival surprise acts of the past 12 months, agents should start looking out for DeVotchKa, as they just might be that next best (or even better) thing in folk-and-gypsy-punk-land.

Little Miss Sunshine teaser (with a sample of The Enemy Guns)

Another sample: DeVotchKa – You Love Me

The album will be available in Europe from the beginning of August.

More stats.

*and WTF kind of frustated men are living in Elmhurst!?*

Dutch Bloggies & uitslag | foto’s | meer | meer

Dit jaar toch maar een keer naar de Bloggies geweest en mijzelf voorgenomen daar eens een positief stukje over te pennen. Wat opzich moeilijk wordt want de Bloggies zelf heb ik en 90% van de aanwezigen eigenlijk niet gevolgd.

Ook dit jaar waren de Bloggies weer fantastisch georganiseerd in het schitterende stadhuis van Den Haag. About Blank had er werkelijk alles aan gedaan om je zo anoniem mogelijk te kunnen voortbewegen. De naamkaartjes waren uitermate origineel vernicknamed. De oer hollandse naam van Tizzle werd bijvoorbeeld Teolongs.

Wat natuurlijk niet ontbrak was een Wifi verbinding, zodat iedereen verslag kon doen van het event. Met als resultaat dat iedereen lustig zijn feedreaders zat te lezen op de Ikea banken, of stenende post zat voor te bakken over een totaal ander onderwerp. Af en toe hoorde je op de achtergrond het About Blank Rad van Fortuijn draaien en werd er weer een voor velen een totaal onbekend weblog als winnaar aangewezen. Dat zorgde dus niet voor veel afleiding.

Natuurlijk waren er ook dit jaar weer de Web-log.nl meisjes. Ook die leidde de mensen niet te veel af, al stonden ze standvastig op het podium hun ding te doen. Ze waren dan ook niet zo lekker als voorgaande jaren, stevige Sugarbabes met kleine borstjes van gemiddeld 15. T for Telecom had bedacht dat homo’s in roze sweaters die swingend tussen het publiek draaide wel een goede stunt zou zijn. Naast het beschermen van je bier tegen zo’n ballistische homo werd er niemand echt warm van.

Het bier was natuurlijk gratis (fris en andere dranken niet) en was er geen alcohol controle in Den Haag. Wie het gesponsord had is mij ontgaan. Naast deze sponsor ontging mij en vele andere ook hetgeen wat er op en rond het podium afspeelde. Mede doordat het gebouw enorm galmde wat zowel de muziek als de speeches onverstaanbaar maakte bij de tap. Deze biertap was heel slim strategisch aan de achterkant van de blokvormige bar, die weer halverwege de zaal was. Hierdoor was het zicht op het podium totaal ontrokken, kortom daar heb ik mij dus opgehouden.

Halverwege heb ik mij toch proberen te verzetten tegen de aantrekkingskracht van de bar en geluisterd naar een onderzoekje onder gebruikers van startlog.nl. Conclusie wil je webloggen vooral doorgaan en eigen content heerst. Tja dat staat natuurlijk als een huis.

Daarna maar weer gezellig met wat bekende gekletst. Stiekum Blues geobserveerd op het moment dat er bekend gemaakt werd dat er dit jaar geen prijs was voor “Het Beste Vormgegeven Weblog”. Onze grote broer was er schijnbaar ook maar over het hoofd gezien. Opmerkelijk overigens dat de “Het Beste Vormgegeven Weblog” categorie niet uitgereikt is. Net als het feit dat er geen prijs was voor “Het Beste Politieke Blog” een beetje vreemd. Maar goed dat mocht de pret niet drukken als niet genomineerde. Daarnaast was de presentatie humorloos, maar dat zijn we wel gewend van deze iets te serieuze bloggers.

Een klein minpuntje was toch wel dat je als verstokte roker buiten moest staan met wat journalisten van Jole’s leeftijd. Die elkaar overigens hoogst amusant complimenteerde voor elkaars stukjes in het bijvoorbeeld het NRC met de uitspraken als “Goed artikel en mooi ook dat het NRC hem geplaatst heeft. Toch altijd beter daar een stukje dan in de Zeeuwse Provinciaalse Courant, die leest geen hond”. Kortom nicotine shot halen en snel weer terug naar de gezelligheid.

Al met al was dus de sfeer vooral fantastisch en er was genoeg te klieren, dus dat deden we dan maar. Een bekende getalenteerde jonge Web 2.0 Goeroe had stickers van Hyves meegenomen met de tekst “dit is niet ok” die al vrij snel op de avond op ruggen, geluidsinstallaties en andere niet ok-en plekken hingen. De frisdrank was als gezegd niet gratis en het was dan ook een sport, als verantwoordelijke automobilist met een punten rijbewijs, om deze toch gratis te bemachtigen / klauwen. Ook op en neer met de liften was erg leuk om te doen. Als het ook dolle pret was om de mensen die “Berentzen, Saurerapfel” (zure Apfelkorn) aan het weggeven waren (aan mannen met baarden en verliezers) zodanig af te leiden zodat anderen hele dozen mee konden pikken. Pecunia waarmee rond Amsterdam CS altijd een fiets mee te verkrijgen valt.

Het absolute toppunt op de avond was het meisje van superbuiken.be die uiterst charmant met de aanwezige mannen aanpapte. Erg veel succes heeft ze niet gehad met haar doel zoveel mogelijk bloggers te werven voor een gastronomische verrassing in Antwerpen. Haar kont was Bourgondische genoeg voor velen om in te knijpen en ik vrees dat zij alleen inschrijvingen met anti-spam adressen heeft bemachtigd. Wel mooi hoe deze vrolijke zuiderbuur af en toe stomverbaasd het Nederlandse zaaltje in zat te turen om vervolgens aan het einde van de avond dol enthousiast haar spulletjes bij elkaar te rapen voor de terugreis naar België.

About Blank, hartelijk bedankt het was fantastisch !
 

Bloc Party – A Weekend In The City
The most anticipated release in the indiescene for the last 3 months; Bloc Party’s second was never going to top the excellent Silent Alarm. How close did they get? The theme of the album, the shallowness of modern day city life, makes it easy to identify with. It’s an excellent representation of the current Zeitgeist. Score: 11/14 Preview

Frank Turner – Sleep Is For The Week
Contemporary protest songs. There’s a market for them somewhere, I guess. Too bad it all sounds so bland. There’s potential, there’s witty lyrics on The Ladies of London Town and he entertains the crowd on the album’s closer, but these are only small highlights, unable to lift this record from mediocrity. Score: 5/14 Preview (Worst Things Happen…)

Little Barrie – Stand Your Ground
Debut album We Are Little Barrie sounded like a jam night at the local pub, with excellent drums, fresh songs and groovy guitars. Their second sounds like you entered the same jam night, 2 years later. Some things should never change. If you liked the first, buy this. If you don’t know them, buy both. Score: 11/14 Preview

Do-The-Undo – Do-The-Undo
First 2007 release of any importance in the Netherlands, former Daryll-Ann guitarist Anne Soldaat’s new band’s debut will enter competition with Johan for the nationals. Their sound is alike, but this record lacks an Oceans-like smash hit. Very entertaining though, happier than THX JHN, and a vital sign of life from the Dutch popscene. Score: 10/14 Preview

Previous Editions: III, II, I