No idea to fertilize the dessert? The Jam of Dubai is roughly 24 hours. As a truck driver, that must feel shit.

from a failed planet

Hundreds of revellers have busted a bare boobs ban at Europe’s biggest beer festival. Oktoberfest organisers tried to ban snaps of women flashing their breasts at the event in Munich, Germany, because they thought it lowered the tone. Now thousands of pictures of topless festival-goers have surfaced on websites around the country, breaking the ban. [source]

Oktoberfest Girls (44 pics) | Girls of Oktoberfest 209 (76 pics) | Hot Oktoberfest Lederhosen Babes (45 pics) | Oktoberfest 2009. Part 2 (21 pics) | Oktoberfest 2010 (26 pics)

Update: Flickr Slideshow | 92 pictures

Murray Siple’s feature-length documentary follows a group of homeless men who have combined bottle picking with the extreme sport of racing shopping carts down the steep hills of North Vancouver. This subculture depicts street life as much more than the stereotypes portrayed in mainstream media. The film takes a deep look into the lives of the men who race carts, the adversity they face and the appeal of cart racing despite the risk. Shot in high-definition and featuring tracks from Black Mountain, Ladyhawk, Vetiver, Bison, and Alan Boyd of Little Sparta.

STEM KNUT DAN TOCH!!

De zon had zijn hoogste punt bijna bereikt, het zou de warmste dag van maart worden. Al de hele ochtend wist onze held geen internetverbinding tot stand te brengen en de middag begon al aan te breken. De onrust groeide en ten einde raad besloot hij dat hij toe was aan een flinke wandeling in het prachtig aangelegde voedselpark van de grootgrutter. Even uitgraaien, wat hamsteren, dat zou wellicht wat ontspanning geven! Maar dat liep allemaal net iets anders af. Dit is wat er gebeurde, luister: Knut staat inmiddels met een volle mand voor de kassa na een uitputtende tocht langs de kazen en de warme bolletjes, het zweet giert hem over de rug en zijn wangen zijn roodgloeiend.  ’Wat zijn ze mooi en het is geeneens nog niet geen lente!’   Net als zonet bij de broodafdeling moet hij zich bedwingen niet teveel naar het meisje in functie te kijken en hij staart diep de ruimte in, wel helemaal tot aan de service-point, verder lukte niet. Bij de service-point was dat inmiddels ook opgevallen en het dienstdoende meisje daar maakt een iets verderop staande man van de bewaking er op attent. Zodoende wist onze Knut Bipspoeder zich in korte tijd overmeesterd en stond hij zich wijdbeens te verontschuldigen dat het maar gedachtes waren geweest. Maar in de gedachtes van Knut waren ze allerminst geïnteresseerd, ook de kassameisjes niet en daarmee deden ze zichzelf ernstig tekort.

Hondsmoe streek het eerste ochtendlicht neer over het asfalt, daarna over de stoepen. Knut zat alweer achter zijn beeldscherm, zijn computer ronkte dat het een aard had. Zelf ook genoegzaam knorrend sleepte hij nog een aandeel Ahold in het mandje. Buienrader.nl beloofde weinig goeds voorlopig, dus een paar extra aandeeltjes in het supermarktwezen moesten die week wel genoeg rendement opleveren. Tussen twee buien doorglippend kon hij zodirekt zelf ook even fijn wat boodschapjes binnenhalen, wat moest je ook anders met dit weer.

We leven in duistere tijden. Niet eerder had Knut zich zo betrokken gevoeld bij de samenleving dat hij in termen van ‘we’ sprak. Terwijl Knut zijn veters strikte om nog wat zaken in huis te halen, begonnen nog meer wolken zich rond de zon samen te pakken. Op weg naar de supermarkt had hij verder geen noemenswaardige gedachtes omtrend het thema ‘we’, tijdens het boodschappen doen evenmin en op de terugweg al helemaal niet. Op de terugweg denk je aan waar je het eerst aan gaat zitten knagen eenmaal thuis gekeerd. Want wie het water in de mond loopt denkt niet in termen van ‘we’, of er moet al een kassameisje in het spel betrokken zijn.

Al voor de kerkklok tien had geslagen was onze Knut Bipspoeder die ochtend binnen de vertrouwde muren van zijn supermarkt te vinden. Zijn lippen aflikkend wist hij zich omringd door de lekkerste en meest voedzame produkten die de Industriële revolutie had voortgebracht. De mooiste fabriekshallen haalde hij zich voor de geest, onberispelijk aangeveegd en bevolkt door arbeidersvrouwen in aseptisch, glanzende, plastic pakken. Er kwam feitelijk geen boerderij meer aan te pas, laat staan een koe. Toen er echt helemaal niets meer in het mandje bij pastte, schreed onze held, een koning klant waardig, richting de kassa’s. Nederig hield de dienstdoende Ivana haar blik afgewend gedurende de hele transactie. ‘Bonnetje, meneer?’ klonk het mechanisch.

In lange schaduwen moest ik vanmorgen mijn weg naar de supermarkt zien te vinden. Hoewel de huizenblokken aan de Boteringestraat een al te drieste opkomst van het daglicht belemmerde, was ik genoodzaakt delen van de heenweg met de hand voor ogen af te leggen, de eerste zonnestralen afwendend. Toch is het aan weerszijden van de werkdag goed boodschappen doen. s’Morgens, als mijn kassameisjes nog hun ogen uitwrijven, biedt zich de gelegenheid aan ze te vragen of ze lekker geslapen hebben en des s’avonds net voor sluitingstijd en je ze kan zien gapen, wens je je kassameisjes een welterusten. Slaperig klinkt een ‘bonnetje meneer?’ het mooist en slaperig zijn ze aan beide weerszijden, daartussen ruineert de routine het voor de ware avonturier.

Maarliefst drie mobiele toilethokken stonden er op de hoek van de De Butjesstraat. De Butjesstraat, een weinig tot de verbeelding sprekend straatje met aan weerszijden goedkope huurhokken en studiekamers, lag er opengebroken bij. Schijnbaar werkten er aan dit voetpad met een stukje rijbaan gedurende daguren een dozijn stratenmakers die elk kwartier met hoge nood voor een toilethok stonden te trappelen. Ik wilde mij er niets bij voorstellen. Een koude wind blies rondom het pisgele ding. ‘Te huur, ook voor particulieren’ stond er op een aangehechte sticker te lezen, wiens loszittend hoekje mij nerveus toewoof. Al ras was ik het hele gebeuren met in hoge nood verkerende straatleggers vergeten en stapelde de blikken snert hoog op in mijn mandje. Het was maart en eigenlijks al volop lente, mijn kassameisje Petra kon een lach niet onderdrukken terwijl ze de blikken snert op haar af zag komen. Vlot tikte ze de blikken over de scanner, waarna ik ze in dezelfde, vloeiende beweging in de plastic tas liet terechtkomen. Volop voorjaar, maar s’avonds kon het nog bitterkoud aanvoelen buiten. Gehaast spoedde ik mij door de Butjesstraat terug naar huis. De geur van lentebloesem vulde mijn neus, een openstaande deur van het straatsanitair klapperde in de wind.

Alweer een nieuwe dagelijkse rubriek door Knut Bipspoeder

2010/02/26 Noordhorn – Een vrouw welke haar honden uitliet in de wijk Mokkenburg in Noordhorn, heeft het leven van een kat gered. De vrouw zag een blauwe plastic tas in het water drijven. De tas maakte rare bewegingen, waarop de vrouw de tas uit het water viste. In de tas bleek een kat te zitten. Totaal doorweekt, erg van streek en geheel in paniek. De kat is onmiddelijk naar de dierenartsenpraktijk in Zuidhorn gebracht. Aldaar was de kat eerst niet behandelbaar door de stress. De kat is wel droog gefohnt en later onder een warmtelamp verder opgedroogd en verwarmd. Toen de kat wat rustiger was, bleek hij een wond op zijn kop te hebben en bloed op zijn vacht. Verdere verwondingen werden niet aangetroffen. De kat zit nog in opname bij de dierenartsenpraktijk en heeft antibiotica gekregen. De longen zijn nog niet vochtvrij. Het lijkt erop dat de kat een tik op zijn kop heeft gehad en vervolgens gedumpt is. De Dierenambulance gaat aangifte doen. Vermoedelijk kan de kat eind van de middag terecht bij dierenpension, -asiel De Hooge Hoeve(niet te verwarren met de parenclub met een soortgelijke naam) Naar het hoe en waarom blijft gissen, een dader is nog niet in de boeien geslagen.
Nawoord: Mijn eigen theorie is echter dat het geheel per abuis is gegaan. Dat de poes inderhaast niet in een mandje is vervoerd maar in een plastic draagtas, zulke dingen gebeuren, niets om je voor te schamen, maar dat is deze meneer/mevrouw kennelijk wel overkomen, gêne. Dat wondje op het voorhoofd kan net de reden zijn geweest het arme beestje naar de dierenarts te brengen in de eerste plaats. Maar dat is ook weer typisch des journaille, om gelijk weer van het slechtste in de mens uit te gaan.

2010/02/25 Tot maarliefst half acht moeten wachten tot het een beetje donker was. Schuin steek ik de Oude Ebbingestraat over en steek weer aan wal bij de Coffee Company. Nog net krijg ik het gezellige rumoer van De Drie Uiltjes mee, maar aangekomen bij de AH is het gelukkig alweer bittere ernst.

2010/02/24 Vrij snel was de keuze gemaakt, Anja zou het vandaag worden. Lang moet je ook niet aarzelen met een kassa kiezen, dat is genant, voor zowel jezelf als de kassameisjes. Maar Anja zou het worden dus. Ik had d’r nog nooit eerder gezien meende ik, het was een studentikoos type met een blonde paardestaart. Nadat ik mijn etenswaren op de rolband had uitgelegd, bekeek ik het meisje nog eens goed. Nee, dit meisje had vast en zeker al haar diploma’s al op zak die ze in haar verdere leven nodig zou hebben, maar niettemin een knap meisje, niet uitzonderlijk, maar dat is ook niet mijn smaak, gewoon knap, daar hou ik van. Het afrekenen was gedaan en ik bereidde me voor op de onvermijdelijke vraag:”Bonnetje mee?” “Nee.” antwoorde ik zonder op te kijken, want ik was druk doende mijn plastic tas te vullen. “Voetbalplaatjes dan?” Ook daar keek ik niet meer van op en kort nadat ik ook dat aanbod afsloeg, werd ze persoonlijk:”Lekker makkelijk!” zei ze. Ik was verbijsterd. Wel vaker bouw je een enigzins persoonlijke band op met je kassameisje, zeker als je d’r vaker uitkiest, maar dat het zo snel al tot een gesprekje kwam bracht me van mijn stuk. Niettemin bevestigde ik vrij snel haar kwieke oordeel, wierp de laatste rol chocoladebiskwies in de tas en maakte me als een haas uit de voeten.

2010/02/23 Pijnlijk lopen op een blaar van twee blokken verder dan gewoonlijk. Gelukkig is mijn eigen supermarkt nu weer open. Aangekomen komt er zo’n jonge meid van achtien, negentien wildenthousiast op me afgerend, ze houdt me staande in een plas. Het is koud en donker en het miezert. ‘Meneer, meneer’, hijgt ze:’mag ik u iets vragen?!!’ ‘Nee,’ brom ik, zonder onaardig te klinken:’ander keertje, is dat goed?’ en loop de AH in. Tsja, alleen als er geënquêteerd moet worden zien die bloedgeile jonge meiden Knut wel staan, maar in de kroeg of op de dansvloer is dat wel anders, ook toen Knut nog geen meneer was.
Al bij het verlaten van de supermarkt weegt de volle plastic boodschappentas zwaar aan mijn rechterarm, maar opgewekt besluit ik vaker jonge vrouwen te negeren, dat staat nu wel vast!